دیروز سردار زارعی باز هم خبرنگار هارو دعوت کرده بود تا یه خبر ویژه رو اعلام کنه. البته خبر هم ویژه بود.

شنبه شب چهار سارق مسلح که صورتشونو با نقاب پوشانده بودند وارد یه طلا فروشی در شهریار شده و پس از مجروح کردن صاحب طلافروشی و قتل همسایه او از محل فرار کرده بودند.

خبر ویژه سردار هم اعلام دستگیری اعضای این باند بود. اما این خبر نکته های جالب زیادی هم داشت. چهار عضو این باند که به باند سیاه معروف هستند پس از دستگیری به سه قتل دیگه هم در شهریار اعتراف کرده بودند.

اما سه قتل نکته های مبهم زیادی داره چون در سه قتل ردپایی از سرقت دیده نشده تا حالا. سیامک سردسته باند با موتور در خیابان به سمت سه قربانی اش شلیک و آنها را به قتل رسانده بود.

سردسته باند وقتی مقابل خبرنگاران قرار گرفت از این موضوع تعجب کرد. او مدعی بود کاری نکرده فقط چهار نفر را کشته.( تو این زمونه که جون آدما هیچ ارزشی نداره  قتل چهار نفر هم مسئله مهمی نبود)

دومین نکته فرار یکی دیگر ازاعضای باند از زندان است. این متهم که غلامحسین نام دارد. به خاطر حمل مقداری البته زیاد هرویین به حبس ابد محکوم شده بود. هفت ماه پیش مادر غلامحسین که دلش برای پسر تنگ شده بود تقاضای مرخصی برای دلبندش کرد. مسوولان زندان هم دلشون سوخت و با مرخصی پسرش موافقت کردند. خلاصه سرتونو درد نیارم، مادر سند گرو گذاشتو مسوولان محترم زندان هم 15 روز به پسرش مرخصی دادند.

حالا بعد از هفت ماه آقا غلامحسین قصه ما هنوز دلش برای زندان تنگ نشده که بخواد برگرده از مرخصی.

اما تذکر پایانی سردار: در خصوص سه قتل زیاد وارد ماجرا نشوید زیرا این پرونده زوایای مبهم و تاریک زیادی دارد.

حالا یه مسابقه: به نظر شما سه قتل با چه انگیزه ای صورت گرفته؟

1-سرقت

2- انتقام

3- ترور

راستی اگه خواستید مشروح خبر از شنبه روز سایت روزنا است.

عطا افشاری فردا می آد بدون دیدن نیویورک. چقدر بچمون ذوق کرده بود که قراره بره نیویورک. دیروز وقتی شنیدم آمریکا به خبرنگارای ایرانی ویزا نداده هم ناراحت شدم هم خوشحال. ناراحت از این بابت که عطا از رفتن به نیویورک جا موند و خوشحال از اینکه زودتر می بینیمش.

راستی به همه توصیه می کنم حتما برید از این به بعد وبلاگشو بخونید چون می خواد سفرنامه بنویسه.

روزنامه شرق هم توقیف شد. این خبریه که خیلی ها تو این چند روز در موردش نوشتن. من هم خیلی دوست داشتم زودتر از اینها در موردش بنویسم اما مشکلات اجازه نداد.

توقیف روزنامه شرق پایان کار یه جمع روزنامه نگار حرفه ای نیست و این همکاران در هر روزنامه ای که باشند می توانند یک شرق جدید را بنا بگذارند.

اون اوایل که می خواستیم روزنامه شرق را در بیاوریم هیچ کس فکر نمی کرد این روزنامه بتونه در کمتر از شش ماه به یه روزنامه پرخواننده و تاثیر گذار تبدیل شه. خیلی ها اعتقاد دارند حرفه بودن شرق به خاطر حرفه بودن خبرنگارهاشه. منم هم اینو قبول دارم ولی اعتقاد من اینه که حرفه ای بودن شرق به خاطر وجود سردبیری حرفه ای به نام محمد قوچانی در آن است.سردبیری که ساعت 3 بعد از ظهر می دانست تیتر یک روزنامه اش چی است و از تیتر یک کردن شهلا دفاع می کرد.

من یک بار تجربه توقیف شرق در سال 83 را دارم. تجربه ای که خیلی برام سخت بود گرچه اون توقیف دایم نبود. گرچه در زمان توقیف در شرق نبودم اما می تونم فکر کنم بتونم بچه های شرق را درک کنم.

شاید یکی از بزرگترین اشتباهات دولت در این ماه توقیف روزنامه شرق بود. روزنامه ای که منتقدی منصف برای دولت احمدی نژاد بود و در این وضعیتی که جامعه در حال گذر از مرحله ای سخت است وجود شرق خیلی می تونست به سیاست گذاران دولت کمک کنه.

با وجود برخوردی که با روزنامه شرق شد دیگه نمی شه امیدی به بازگشت آن به کیوسک ها داشت و به جرات می شه با شرق خداحافظی کرد. اونم برای همیشه.

تنها ، و روي ساحل،

مردي به راه مي گذرد.

نزديك پاي او

دريا، همه صدا.

شب، گيج در تلاطم امواج.

باد هراس پيكر

رو مي كند به ساحل و در چشم هاي مرد

نقش خاطر را پر رنگ مي كند.

انگار

هي ميزند كه :مرد! كجا مي روي ، كجا؟

و مرد مي رود به ره خويش.

و باد سرگران

هي ميزند دوباره: كجا مي روي ؟

و مرد مي رود.

و باد همچنان...

امواج ، بي امان،

از راه ميرسند

لبريز از غرور تهاجم.

موجي پر از نهيب

ره مي كشد به ساحل و مي بلعد

يك سايه را كه برده شب از پيكرش شكيب.

دريا، همه صدا.

شب، گيج در تلاطم امواج.

باد هراس پيكر

رو مي كن

ديگه عادت كرديم زندگي دو روي سكه دارد. هم خوب داره هم بد. هم زشت داره هم زيبا و هم وصل داره هم وداع.

چندي روزي از يك وصل نگذشته بايد با كس ديگه اي وداع كني. كسي كه رفتنش خيلي ساده و بي صدا بود.كسي كه بدون اطلاع از فيلم مادر مثل مادر فيلم حاتمي كيا رفتار كرد.

باور رفتنش آنقدر سخته كه مراسم وداع با اونو نيمه كاره ول مي كني و بر مي گردي.

 جالبه هيچ كس سياه نپوشيده بود. " مديون هستيد اگه سياه بپوشيد. سعي كنيد جلوي اشكاتونو بگيريد "

خواسته بود تا سه روز اول كسي سياه نپوشه. از فردا تازه خونه بدون اون رنگ سياهي به خودش مي گيره.

رخت سياه تونستيم بر تن نكنيم اما كسي نتونست جلوي گريه اش را بگيره. مراسم اينقدر شلوغه كه جاي سوزن انداختن هم نيست. انگار گرماي شديد آفتاب رو كسي حس نمي كنه.

كسي از ميان جمعيت مي گه : شادي روحش  صلوات بفرستيد. تابوت چوبي كنار گودالي روي زمين قرار مي گيرد.

بدن كوچكش داخل پارچه اي سفيد قرار گرفته است. او را داخل خانه ابدي مي گذارند. اولين بيل خاك، داخل گودال مي ريزد. ديگه طاقت ماندن نيست. بي هدف قدم مي زني . وقتي به خودت مي آي مي بيني خيلي از بهشت زهرا فاصله گرفته اي.

روحش شاد.

هر کس در زندگی اش قدرت انتخاب داره و خوشحالم بعد از انتخاب دیگران تصمیم به انتخاب گرفتم. فکر می کنم می تونم امروز با اطمینان بگم که مشکلات شخصی ام تموم شد.

امروز می خوام در مورد 2 ماهی بنویسم که تا حالا سکوت کردم. دو ماهی که ماه خوبی برام نبود.البته بگم در مورد بخش که مربوط به خودمه. از قضیه آدم ربایی و حاشیه اش که بگذریم به اتفاق مهم زندگی ام می رسیم که اجبار به تموم کردن یه رابطه 2/5 ساله بود. شاید در اون دوران خیلی سخت بود شنیدن کلمه "به درک " در برابر  شکستهای زندگی.این روند ادامه داشت تا روز محاکمه قاتلان سریالی و دیدن دوست همکارم در روزنامه جوان.

اون وقتی از ماجرا مطلع شد جمله قشنگی زد " زندگی بعد از این تو خیلی بهتر از قبل از اون می شه" اینو خیلی هایه دیگه هم زدن.

تو اون دوران تصمیمم بر این بود که به حرفا زیاد توجه نکنم. بعد از این موضوع آخرین تلاشمو را با کمک علیرضا حسینی انجام دادم ولی بازم خردتر شدم . تصمیم گرفتم به حرف همکارم گوش کنم.

گرچه ترکش های این جدایی ول کن من نبود و شنیده ها ادامه داشت بی توجه به موضوع به هدفم فکر کردم.

بعضی از ترکش ها خیلی سخت بود مخصوصا نسبت هایی که بعضی ها دادن و واقعیتی خارجی نداشت. این روند ادامه داشت تا 4 مرداد 85 ساعت 16 که اتفاق مهم در خبرگزاری افتاد.

این اتفاقو قبلا بهش اشاره کرده بودم اما خواستم تا امروز بمونید تو خماریش. این اتفاق آشنایی ام با یه همکار بود که باعث شد به حرف همکارم در روزنامه جوان ایمان بیارم.

راستی امروز کلی پیام تبریک شنیدم و ......... شیرینی هم دادم البته به بعضی از همکارها نرسید که استقبال آنها از مراسم شیرینی خوران باعث شد آن را یه هفته دیگه تمدید کنم.

گرچه همسرم از یه حوزه دیگه است اما خیلی تو این مدت کمکم کرده.

در این مدت بر عکس همکارانم در روزنامه و حوزه خبری، همکارانم در خبرگزاری خیلی بهم کمک کردند. افرادی که فقط منو به اسم می شناختند.

و اما امروز که این مطلبو می نویسم به جرگه افراد متاهل پیوستم اونم به صورت واقعی نه مثل رابطه قبلی ام که سه سال مجبور بودم در موردش به دروغ حرف بزنم.

خوشحالم که کسی رو پیدا کردم که می خوام باهاش زندگی کنم نه مجبور به زندگی باهاش باشم.

خوب اینجا می خوام از علیرضای حسینی، حمیدرضا غریب  عطا افشاری و حبیب موسوی عزیز تشکر کنم که تو انتخاب این راه خیلی کمکم کردند.

بچه های سرویس اجتماعی فارس هم که سنگ تموم گذاشتن.

داشت یادم می رفت کسری نوری عزیز هم با نصیحت های برادرانه اش خیلی به من کمک کرد.

هرکسی ناراحتی از من داره می تونه تو این پست بذاره چون از دیروز 2/5 سال را فراموش کردم و به آینده فکر می کنم.و به قول معروف ورود ممنوع به گذشته.

در پایان هم ورود خودمو به جمع متاهلان جهان به خصوص ایرانیان عزیز تبریک می گم.

از این به بعد هم مسایل شخصی ام را روی وبلاگ نمی زارم و در مورد مسایل حاشیه ای اخبارم می نویسم.

راستی نگید زود بود چون هیچکدوم جای من نبودید.

به قول سهراب عزیز:

ديروز روز پر كاري بود و تلخ. روزي كه در آن 28 هموطن بيگناه دوباره قرباني سوانح هوايي كشور شدند.

گرچه به شنيدن اين قصه عادت كرديم اما هر بار از شنيدن اين داستان تلخ ناراحت مي شويم و اين ناراحتي زماني درد آور مي شود كه مسوولان با انداختن تقصير بر گردن تحريم اقتصادي از خود سلب مسووليت مي كنند.

نمي خوام در مورد اين حادثه بنويسم چون تو روزنامه ها و خبرگزاري ها در مورد آن زياد نوشتند و صدا و سيما هم سنگ تموم گذاشت.

مي خوام به اين حادثه از بعد ديگه اي نگاه كنم.موضوعي كه امروز در كنار اين خبر تلخ خنده رو به لب همكاران آورد.امروز دو روزنامه بزرگ كشور در تيتر يك خود در مورد اين حادثه دو سوتي بزرگ داده بودند.

اولين سوتي اقدام شتابزده سردبير شرق در اعلام بيش از 60 كشته در اين حادثه است. در گزارش شرق سه آمار اعلام شده است كه آخرين آمار مربوط به 28 كشته بود.

مثل اينكه اين بار مسوولان روزنامه تا آخر خبرو نخونده بودند.و به همون اوايل خبر كه آمار نادرست درج شده بود بسنده كرده بودند.

دومين سوتي هم مربوط به تيتر روزنامه با عنوان تابوت مرگ است.

از شرق بگذريم نوبت روزنامه اعتماد ملي است. اولين سوتي اين روزنامه در مورد مصاحبه وزير راه در فردگاه مشهد است. در خبر اين روزنامه عزيز آمده است: حدود يك ساعت پيش از سقوط اين هواپيما كه چهارمين سانحه هواپيماي ساخت روسيه در خطوط هوايي ايران است در فرودگاه مشهد وزير راه و ترابري با ابراز تاسف از حادثه هواپيماي توپولف شركت هواپيمايي ايران‌ايرتور گفت: <اين هواپيما به علت تركيدگي چرخ دچار حريق شد و طبق آمار و براساس آخرين گزارش‌ها بيش از 148 نفر در آتش سوخته‌اند.

حالا جاي سووال داره واقعا وزير راه يك پيشگو است. نمي دانم چطور وزير راه يك ساعت پيش از سانحه از وقوع آن ابراز تاسف مي كند. آقاي وزير با اين قدرتش مي تونه از اين به بعد قبل از هر سانحه اي آن را پيش گويي كرده و از رخ دادن آن جلوگيري كند.

اما سوتي دوم مرگ ماموران در اين حادثه است. نمي دانم اين روزنامه ماموران را از كجا آورده است اين روزنامه در گزارش خود آورده است: از ديگر سو يكي از امدادگران فرودگاه مشهد درباره حادثه روز گذشته گفته است: <آتش‌سوزي در قسمت مياني بدنه هواپيما رخ داده است و اكثر ماموران بر اثر خفگي جان باخته‌اند.

من كه از ابتدا تا انتهاي اين خبر را پيگيري كردم اين خبر را نشنيدم. حتما اين بخش اختصاصي روزنامه بوده است.

خوب از روزنامه ها بگذريم نوبت خبرگزاري ها است كه تا 5 ساعت بعد از اين حادثه تعداد كشته شده ها را بيش از 50 نفر اعلام كردند.

خواستم عكس برد  را در مورد سوتي ها بزارم كه نشد.

در آخر می گم چون می دانستم آقایان محمد قوچانی و کسری نوری عزیزکه جنبه نقد دارند این مطلب را رو وبلاگم می زارم.

البته باید بگم که این اشکالات مربوط به همکارای خبرنگارم نیست و بیشتر به نظر می رسه اشکال در بخش فنی بوده است.

اينجاست كه آدم مي تونه بگه جامعه گل و بلبل. هركي هركاري ميخواد ميكنه .امروز يه خبري كار كردم كه نمي دونم تقصير رو بندازم گردن پليس يا سادگي خودمون.

خبر مربوط به دستگيري اعضاي يه باند سرقت موتور است. اين دوستان نه چندان محترم به جاي گشت زني براي سرقت موتور راه ساده اي رو انتخاب كردند. اعضاي اين باند با پوشيدن لباس نيروي انتظامي در خيابان ايست و بازرسي را انداختند.

سارقان بعد از پر كردن كفي ماشين در مدت چند دقيقه به بهانه انتقال موتور ها آنها را به مخفيگاه خود برده و مي فروختند. صاحبان موتورها هم بي خبر از همه جا صبح فردا براي گرفتن موتورشان به راهنمايي و رانندگي رفتند و در آنجا متوجه شدند در به راحتي در چه دامي افتادند.

امروز مي خوام در مورد فردي بنويسم كه نمي دونم اسمشو دوست بذارم يا دشمن.

كسي كه با اسم هاي يه دوست قديمي و شايد يه همكار برام تو وبلاگ پيام مي ذاره.

 اين دوست كه خيلي از پيام هاشو متاسفانه نتونستم تاييد كنم از همه مسايل سه سال گذشته من مطلع است. اون دوست نداره خودشو معرفي كنه.

 اين دوست يا همكار از اينكه من خبرنگار برتر فارس شدم ناراحته. يا از اينكه بعضي روزا ناراحتم خوشحال مي شه. گاهي برام پيام عاشقانه مي ده و بعدش به اين پيام خودش جواب مي ده.

گاهي هم نصيحتم مي كنه.خوب اينم يه دوست وبلاگيه.

 گفتم شايد از اينكه نظراشو تاييد نمي كنم ناراحت شه.كسي كه از همه زندگي ام خبر داره حتما منو خوب مي شناسه.پس براي جبران تاييد نكردن نظراتش يه پست در موردش مي زارم.